قطعه شمارهٔ ۲۲
در این شعر، شاعر تاریخ وفات بزرگی به نام قوام الدین حسن را ثبت کرده است. که در ششم ماه ربیع الآخر در روز جمعه و در سال ۷۵۴ هجری قمری درگذشتهاست. او را به عنوان سرور اهل دانش و نور جمع نامیده و مرگ او را به پرواز بسوی باغ بهشت توصیف می‌کند.
سَروَرِ اَهلِ عَمایِم، شمعِ جمعِ انجمنصاحبِ صاحب‌قَران، خواجه قوام‌الدین حَسَن
هوش مصنوعی: این بیت به بزرگی و مقام والای شخصیتی اشاره دارد که در میان مردم و در محافل اجتماعی مورد احترام و توجه خاصی است. این فرد با ویژگی‌های برجسته‌اش مانند علم و دانش، به عنوان راهنمای جامعه شناخته می‌شود و به مانند شمعی روشن در میان جمع، دیگران را به سوی روشنایی و دانایی هدایت می‌کند.
سادِسِ ماهِ ربیع‌الاخر، اندر نیم‌روزروزِ آدینه، به حُکمِ کردگارِ ذوالمِنَن
هوش مصنوعی: در روز جمعه و در نیمه روز در ماه ربیع‌الاخر، به فرمان خداوند مهربان.
هفتصد و پنجاه و چار، از هجرتِ خَیرالبَشَرمِهر را، جوزا مکان و؛ ماه را، خوشه وطن
در سال هفتصد و پنجاه و چهار هجری، که از هجرت پیامبر بزرگوار اسلام می‌گذرد، و در زمانیکه خورشید در برج جوزا و و ماه در برج خوشه قرار داشت.
مرغِ روحش کـ‌او هُمای آشیانِ قُدس بودشد سوی باغِ بهشت، از دامِ این دارِ مِحَن
پرنده جانش که همای آشیانه قدس بود، از این دنیای پررنج به‌سوی بهشت رفت.