قطعه شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ارزش‌هایی مانند صداقت، خلوص و زیبایی درونی اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر گدایی (شخصی بی‌چیز) نگین و گوهر پاکی داشته باشد، نباید آن را در آب، که نشانه از دست رفتن ارزش‌هاست، بیفکند. همچنین به این نکته تأکید می‌کند که اگر کسی از روح و قلب سالمی برخوردار باشد، مهم نیست که دنیا چه بر او می‌گذرد و باید شکرگزار مهلت زندگی باشد. در نهایت، او بر این باور است که تجربه‌های دوران زندگی اگر با نیت خالص همراه نباشد، ارزشی نخواهد داشت.
گدا اگر گهر پاک داشتی در اصلبر آب نقطهٔ شرمش مدار بایستی
هوش مصنوعی: اگر تو در وجودت گوهر پاک و باارزشی داری، جایز نیست که به خاطر جایگاه مادی و ظاهری خودت را کوچک و خجل کنی.
ور آفتاب نکردی فسوس جام زرشچرا تهی ز می خوشگوار بایستی
هوش مصنوعی: اگر خورشید بر تو تأثیری نگذارد، چرا این ظرف طلا از نوشیدنی خوشمزه خالی مانده است؟
وگر سرای جهان را سر خرابی نیستاساس او به از این استوار بایستی
هوش مصنوعی: اگر بنا به سرنوشت جهان، در این دنیا هیچ چیز پایدار نیست، پس باید بر اساس چیزهایی استوار باشیم که حقیقتاً ماندگار هستند.
زمانه گر نه زر قلب داشتی کارشبه دست آصف صاحب عیار بایستی
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا دل ثروتمند و با ارزش نداشتی، باید به دست کسی که قدرت و توانایی دارد، تسلیم میشدی.
چو روزگار جز این یک عزیز بیش نداشتبه عمر مهلتی از روزگار بایستی
هوش مصنوعی: وقتی که روزگار تنها یک دوست گرانقدر برای من نداشت، باید از زندگی یک فرصت کافی داشته باشم.