قطعه شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز شاعر می‌پردازد که در آن به وضعیت و یاری‌های خدای خود و همچنین به مسائل سیاسی و اجتماعی زمان خود اشاره دارد. شاعر از جلال و عظمت خدای خود سخن می‌گوید و از بدبختی‌ها و تاریکی‌های روزگار یاد می‌کند. او در خواب خود تصوری از استر خود دارد که در اصطبل پنهانی دیده می‌شود و به نوعی به چالش‌های زندگی و سؤالاتی درباره آینده و تقدیر خود می‌پردازد. در نهایت، شاعر ابراز می‌کند که نمی‌تواند تعبیر روشنی از خوابش داشته باشد و از مخاطب خود درخواست می‌کند که او را در فهم آن یاری دهد.
خسروا دادگرا شیردلا بحرکفاای جلال تو به انواع هنر ارزانی
هوش مصنوعی: ای بزرگوار دادگر و دلیر، تو همچون دریاآورندهی کمالات و هنرهای گوناگون هستی. جلال تو به واقع برتر از هر چیزی است.
همه آفاق گرفت و همه اطراف گشادصیت مسعودی و آوازهٔ شه سلطانی
هوش مصنوعی: همه جا را فرا گرفت و در همه سویها گشایش پیدا کرد نام نیک مسعود و آوازهٔ پادشاهی او.
گفته باشد مگرت ملهم غیب احوالماین که شد روز سفیدم چو شب ظلمانی
هوش مصنوعی: شاید بگوید که حال و روز من را کسی از عالم غیب میداند، چرا که روزهای روشن من به اندازه شبهای تاریکم نبود.
در سه سال آنچه بیندوختم از شاه و وزیرهمه بربود به یک دم فلک چوگانی
هوش مصنوعی: در سه سال، همه چیزهایی که جمع کردم، از مقام و ثروت، به یک لحظه از من گرفته شد، مثل این که سرنوشت همه را در یک حرکت نابود کرد.
دوش در خواب چنان دید خیالم که سحرگذر افتاد بر اصطبل شهم پنهانی
هوش مصنوعی: شب گذشته در خواب دیدم که صبحگاه، به تازگی به اصطبل اسب شجاعی رسیدهام و در اینجا چیزی پنهان وجود دارد.
بسته بر آخور او استر من جو می‌خوردتیزه افشاند به من گفت مرا می‌دانی
هوش مصنوعی: گوشهای از صبح، اسب من در کنار علف میخورد و به من می‌گوید که آیا مرا میشناسی؟
هیچ تعبیر نمی‌دانمش این خواب که چیستتو بفرمای که در فهم نداری ثانی
هوش مصنوعی: من نمیدانم این خواب چیست و چه معنایی دارد. تو بگو که من در درک این موضوع بیخبرم.