غزل شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر داستان اشتیاق و دل‌تنگی خود را روایت می‌کند و از محبوبی که جانش را می‌سوزاند، سوال می‌کند. او در پی دانستن هویت محبوب است و به دنبال کسی می‌گردد که در آغوشش خوابیده و خانه‌اش را به هم ریخته است. شاعر همچنین به باده و زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از خدا می‌خواهد تا او را به محبوبش برساند. در نهایت، شاعری با دلِ دیوانه و بی‌قرار، به حسرت زندگی بدون محبوبش اشاره می‌کند و از خود می‌پرسد که آیا دیوانه‌ای چون او وجود دارد یا نه.
یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟جانِ ما سوخت، بپرسید که جانانهٔ کیست؟
پروردگارا! این شمع شادیبخش، متعلق به کدام خانه است؟ جان ما در آتش عشق او سوخت، از او بپرسید که معشوقهی کیست؟
حالیا خانه‌براندازِ دل و دین من استتا در آغوشِ که می‌خسبد و هم‌خانهٔ کیست؟
هوش مصنوعی: این لحظه، عشق و تعلقات من را تحت تأثیر قرار داده و در حال حاضر فقط به این فکر میکنم که با چه کسی در آغوش خوابیده است و در واقع همخانهاش کیست؟
بادهٔ لعلِ لبش کز لبِ من دور مبادراحِ روحِ که و پیمان‌ده پیمانهٔ کیست؟
لب همچون شراب سرخ او که آرزو دارم از لب من دور نباشد، مایه نشاط و متعهد به چه کسی است؟ (پیمان‌ده پیمانه کنایه از وفادار و عهدبسته بودن)
دولتِ صحبتِ آن شمعِ سعادت‌پرتوباز پرسید خدا را که به پروانهٔ کیست؟
به خدا قسم بپرسید که سعادت همنشینی با آن شمع نکو طالع نصیب کدام پروانه شده است.(شمع استعاره از معشوق و پروانه استعاره از عاشق است)
می‌دهد هر کَسَش افسونی و معلوم نشدکه دلِ نازکِ او مایلِ افسانهٔ کیست!
هوش مصنوعی: هر شخصی جادویی به او می‌دهد و مشخص نیست که دل حساس او به افسانهی کدامین فرد گرایش دارد!
یا رب آن شاه‌وَشِ ماه‌رخِ زهره‌جبیندُرِّ یکتایِ که و گوهر یک‌دانهٔ کیست؟
ای خدا، آن پادشاه با چهرهی ماهی و پیشانی چون زهره، که همانند دُرّ گرانبهایی است، دردانه ی چه کسی است؟
گفتم آه از دلِ دیوانهٔ حافظ بی‌توزیرِ لب خنده‌زنان گفت که دیوانهٔ کیست؟
هوش مصنوعی: گفتم که دلِ دیوانهام به خاطر تو ناله می‌کند، و او با لبخند گفت که دیوانهٔ کدام یک از انسانهاست؟