غزل شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج شاعر است که از فقدان و دوری از محبوب خود نتیجه می‌گیرد. او به بی‌پناهی و ظلمی که بر آن‌ها می‌رود اشاره می‌کند و درخواست کمک و نجات می‌کند. شاعر از حوادث سختی که بر مسلمانان می‌گذرد و خون آنان می‌ریزد، می‌نالد و در نهایت خود را در حالتی سوزان و عاطفی بیان می‌کند که مانند حافظ از خود بی‌خود شده است. در کل، شعر نگاهی عمیق به درد و جستجوی امید در میان سیاهی‌ها دارد.
دردِ ما را نیست درمان الغیاثهجرِ ما را نیست پایان الغیاث
هوش مصنوعی: درد و رنج ما هیچ درمانی ندارد و جدایی ما هیچ پایانی نمییابد.
دین و دل بردند و قَصدِ جان کنندالغیاث از جورِ خوبان، الغیاث
هوش مصنوعی: دین و عشق را از ما گرفتند و قصد جان ما را دارند. ای نجات، از ظلم و ستم خوبان، ای نجات!
در بهایِ بوسه‌ای جانی طلبمی‌کنند این دلسِتانان الغیاث
این دلبران برای یک بوسه جان را طلب میکنند. فریاد!
خونِ ما خوردند این کافَردلانای مسلمانان چه درمان؟ الغیاث
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، این کافران به ما ظلم میکنند و در حق ما خیانت میورزند. در این وضعیت ناگوار، چه چارهای داریم؟ فریاد کمک میزنیم.
هم‌چو حافظ روز و شب بی‌خویشتنگَشته‌ام سوزان و گریان الغیاث
مانند حافظ، روز و شب از خود بی خود شده ام. میسوزم و گریانم، و کمک میطلبم.