غزل شمارهٔ ۱۷۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حیرت و شگفتی عمیق ناشی از عشق و وصال است. شاعر از تجربه‌ی عشق خود صحبت می‌کند که به شکل نهالی پر از حیرت جلوه‌مند شده است. او بیان می‌کند که وصل و عشق او به حدی عمیق و شگفت‌انگیز است که هیچ چیز نتوانسته آن را تعریف کند یا محدود کند. همچنین اشاره می‌کند که در جستجوی حقیقت و عشق، سوالات و حیرت‌ها در ذهنش طنین‌انداز شده‌اند و در نهایت، وجود او تحت تأثیر این عشق پر از حیرت قرار گرفته است.
عشقِ تو نهالِ حیرت آمدوصلِ تو کمالِ حیرت آمد
هوش مصنوعی: عشق تو مانند درختی است که شگفتی و حیرت به وجود میآورد، و پیوستن به تو اوج و حداکثر شگفتی است.
بس غرقهٔ حالِ وصل کآخرهم بر سرِ حالِ حیرت آمد
هوش مصنوعی: بسیار در حال وصالی غرق شدم تا اینکه در پایان، دوباره به حالت حیرت و سردرگمی رسیدم.
یک دل بنما که در رَهِ اوبر چهره نه خالِ حیرت آمد
هوش مصنوعی: یک دل نشان بده که در راه او، بر چهرهاش نشانهای از حیرت دیده نشود.
نه وصل بِمانَد و نه واصلآن جا که خیالِ حیرت آمد
هوش مصنوعی: نه پیوندی باقی میماند و نه کسی به آنجا میرسد، وقتی که فکر حیرت و شگفتی سراسر وجود را فرا بگیرد.
از هر طرفی که گوش کردمآوازِ سؤالِ حیرت آمد
هوش مصنوعی: از هر سو که توجه کردم، صدای پرسشهای شگفت‌انگیز به گوش رسید.
شد مُنهَزِم از کمالِ عزّتآن را که جلالِ حیرت آمد
هوش مصنوعی: کسی که به اوج عزت و بزرگمنشی دست یافته است به شدت تحت تأثیر شگفتی و عظمت قرار میگیرد.
سر تا قدمِ وجودِ حافظدر عشق، نهالِ حیرت آمد
هوش مصنوعی: وجود حافظ در عشق، به اندازهای شگفت‌انگیز و حیرتانگیز است که تمام وجودش را در بر میگیرد و مثل نهالی پر از عشق، حیرت را به نمایش میگذارد.