غزل شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر یادآور لحظات شیرین و خاطرات خوشی است که شاعر با معشوق خود داشته است. او به یاد می‌آورد که چگونه عشق و محبت آن‌ها در چهره یکدیگر نمایان بود و معشوق با نگاه پرعذاب خود او را جذب می‌کرد. در صحنه‌هایی از مجالس مستی و شادی، تنها آن‌ها و خدا حضور داشتند و شاعر از زیبایی و لطافت همراهی‌هایشان سخن می‌گوید. در این یادآوری‌ها، شاعر به عشق و شیدایی خود در کنار معشوق اشاره می‌کند و از خاطرات خوشی که در بزم‌ها و شب‌نشینی‌ها داشتند، یاد می‌کند. همچنین، در نهایت به روحانی و معنویتی که این لحظات برای او به همراه داشت اشاره می‌کند.
یاد باد آن که نَهانَت نظری با ما بودرَقَمِ مِهرِ تو بر چهرهٔ ما پیدا بود
هوش مصنوعی: به یاد دارم که زمانی نگاه پنهانی تو به ما بود و محبت تو بر چهره ما نمایان بود.
یاد باد آن که چو چَشمت به عِتابم می‌کُشتمُعْجِزِ عیسَویَت در لبِ شِکَّرخا بود
هوش مصنوعی: به یاد بیاور آن زمانی که نگاه پرعاطفهات با خشم و غضب جانم را به لب مرگ میرساند، همانطور که معجزه عیسی مسیح در لب شکری و زیبایی حضور داشت.
یاد باد آن که صَبوحی زده در مجلسِ انسجز من و یار نبودیم و خدا با ما بود
هوش مصنوعی: به یاد میآورم آن لحظهای را که صبحی در محفل دوستان گذراندم و تنها من و معشوق بودیم و خدا نیز در کنارمان حضور داشت.
یاد باد آن که رُخَت شمعِ طَرَب می‌افروختوین دلِ سوخته پروانهٔ ناپروا بود
هوش مصنوعی: یاد آن روزها بخیر که روی تو مانند شمعی نور میافشاند و این دل سوخته هم مانند پروانهای بیپروا به دور آن میچرخید.
یاد باد آن که در آن بزمگَهِ خُلق و ادبآن که او خندهٔ مستانه زدی صَهبا بود
هوش مصنوعی: به یاد آید آن زمان که در مهمانی آراستگی و اخلاق، تو با لبخند شاداب و مستانهات، همچون کسی که مست از شراب است، حضورت را به یاد میآورم.
یاد باد آن که چو یاقوتِ قدح خنده زدیدر میانِ من و لعلِ تو حکایت‌ها بود
هوش مصنوعی: به خاطر میآورم وقتی که تو همچون یاقوتی در میان من و لبهای زیبات حکایتهایی را با خنده گفتی.
یاد باد آن که نگارم چو کمر بَربَستیدر رکابش مَهِ نو پیکِ جهان پیما بود
هوش مصنوعی: به یاد میآورم زمانی را که معشوقم همچون کمر بستهای، در کنار خود ستارهای درخشان و نو را داشتم که همچون راهنمایی در جهان حرکت می‌کرد.
یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مستوآنچه در مسجدم امروز کم است آنجا بود
هوش مصنوعی: به یاد میآورم روزهایی را که در میخانه نشسته و سرمست بودم و همه چیزهایی که اکنون در مسجد من کم است، در آنجا وجود داشت.
یاد باد آن که به اصلاحِ شما می‌شد راستنظمِ هر گوهرِ ناسُفته که حافظ را بود
هوش مصنوعی: به یاد بیاورید که در زمانی، کسی بود که به کمک شما، نظم و ترتیب میبخشید به هر گوهری که هنوز کشف نشده بود و حافظ به او تعلق داشت.