غزل شمارهٔ ۳۵۲
هوش مصنوعی: غزلی از حافظ است که در آن شاعر به بیان حال و روز خود می‌پردازد. او در حال خدمت در میخانه است و در لباس فقر مشغول کار است. در انتظار لحظه‌ای مناسب برای وصال معشوق است و در عین حال به وعاظ و ملامت‌کنندگان پاسخ می‌دهد که او به حقیقت نزدیک‌تر است. شاعر با اشتیاق به کوی دوست می‌رود و از رفقایش کمک می‌خواهد. او اشاره می‌کند که خاک کوی معشوق دیگر نمی‌تواند زحمت او را تحمل کند و از معشوق درخواست تخفیف دارد. حافظ نگران عیب‌پوشی خود است و در نهایت به فعالیت‌هایش در مجالس و دوستی‌ها اشاره می‌کند و از شوخی‌هایش در بین مردم می‌گوید.
روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنمدر لباسِ فقر کارِ اهلِ دولت می‌کنم
هوش مصنوعی: در این زمانه، من در میخانه مشغول خدمت به دیگران هستم و در حالی که در فقر به سر میبرم، کارهایی را انجام میدهم که مخصوص افراد ثروتمند است.
تا کی اندر دام وصل آرم تَذَروی خوش‌خَرامدر کمینم و انتظار وقتِ فرصت می‌کنم
هوش مصنوعی: چقدر طول میکشد که در دام عشق بمانم و کسی که خوشخیال و زیباست در کمین من نشسته است، و من در انتظار فرصتی هستم که با او روبهرو شوم؟
واعظِ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخندر حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم
هوش مصنوعی: واعظ ما حقیقت را درک نکرده است، اما به تو می‌گویم که این حرف را در حضور او نیز میزنم و به کسی پشت سرش صحبت نمیکنم.
با صبا افتان و خیزان می‌روم تا کویِ دوستو از رفیقان ره استمدادِ همت می‌کنم
هوش مصنوعی: با نسیم، آرام و بیخبر از خستگی، به سوی خانهی دوست می‌روم و از دوستانم کمک میطلبم تا در این مسیر همراهیام کنند.
خاکِ کویت زحمت ما برنتابد بیش از اینلطف‌ها کردی بتا، تخفیفِ زحمت می‌کنم
هوش مصنوعی: خاک کوی تو دیگر بیشتر از این، زحمت ما را تحمل نمیکند. ای بت زیبا، تو لطفهای زیادی به من کردی، پس من تلاش و زحمت خود را کمی کاهش میدهم.
زلفِ دلبر دامِ راه و غمزه‌اش تیرِ بلاستیاد دار ای دل که چندینت نصیحت می‌کنم
هوش مصنوعی: موی معشوقهام مثل دام و فریب است و نگاه او مانند تیر بلا میزند؛ ای دل، به یاد داشته باش که چندین بار به تو نصیحت می‌کنم.
دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریمِ عیب‌پوشزین دلیری‌ها که من در کُنجِ خلوت می‌کنم
هوش مصنوعی: ای بخشندهای که عیوب را میپوشانی، چشمان بدبین را ببند، زیرا من در تنهایی خود کارهایی می‌کنم که نیاز به جرات دارد.
حافظم در مجلسی دُردی‌کشم در محفلیبنگر این شوخی که چون با خلق، صنعت می‌کنم
هوش مصنوعی: حافظ می‌گوید که در جمعی مشغول نوشیدن هستم و در محفل دیگری نیز سرگرم بازیگری هستم. به این نکته دقت کن که چطور با مردم به شکلی هنرمندانه رفتار می‌کنم.