شمارهٔ ۱۲ - وله
هوش مصنوعی: این ابیات به نقد افرادی می‌پردازد که به دانش و هنر خود بسیار مغرور هستند اما در واقع از عمق مطلب آگاهی ندارند. شاعر به آنها می‌گوید که بر اساس ظاهرسازی و تظاهر به علم، خود را فریب ندهند و به آنچه در واقعیت می‌دانند، توجه کنند. همچنین اشاره می‌کند که وزن‌های شعری از معیارهای واقعی شعر نیست و نباید به ظاهر آنها دلخوش بود.
تا چند کنی عرض عروض ای ز جهالتناکرده جوی حاصل و مغرور بتحصیل
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی به جستجوی علم بپردازی، ای کسی که به خاطر ندانستن، در پی نتیجه هستی و فریب تحصیل را خوردهای؟
بس زن که بود نادره گوی و سخن آراینی همچو شما غرّه بدرّاعه و مندیل
هوش مصنوعی: زنانی مانند تو که نادره در گفتار و بیان هستند، به مانند مروارید درخشان و دستمال زینتی میباشند.
از وزن چه پرسید که بیرون ز شمارستمفعول و مفاعیل و مفاعیل و مفاعیل
هوش مصنوعی: از وزن چه میپرسی، در حالی که مفعولها و مفاعیلها از شمار خارج هستند و هیچکس نمیتواند آنها را بشمارد.