شمارهٔ ۱۴ - وله
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات آرزو دارد افرادی را در اصفهان ببیند که وضعیتشان متفاوت است. او از کمال الدین مظفر که در خاک مدفون شده و جمال الدین ساوی که بر دار (دار زدن) قرار دارد، نام می‌برد. همچنین به دو نفر دیگر اشاره می‌کند که یکی در چاهی افتاده و دیگری بر سر دار است. این ابیات نشان‌دهنده‌ی تنهایی و درد افراد در شرایط مختلف اجتماعی و سیاسی است.
بعمر این آرزو دارم که بینمعزیزی چند را در اصفهان خوار
هوش مصنوعی: در زندگی آرزو دارم که چند نفر عزیز را در اصفهان ببینم و از آنها قدردانی کنم.
کمال الدین مظفر گشته در خاکجمال الدین ساوی زنده بر دار
هوش مصنوعی: مظفر، که به کمال رسیده، در خاک جمال ساوی قرار دارد و زنده بر دار است.
یکی را در بن چاهی نگون سریکی را بر سر داری نگونسار
هوش مصنوعی: یکی در ته چاهی افتاده و در عذاب است، اما دیگری بر سر آن چاه ایستاده و از وضعیت او بیخیال است.