شمارهٔ ۸۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت و عشق عمیق شاعر به یک معشوق است. شاعر از زیبایی‌های او و تاثیر آن بر دلش سخن می‌گوید و حالتی از پژمردگی و درد را توصیف می‌کند. او به زیبایی ظاهری معشوق اشاره دارد و می‌گوید که کمال جمال او بی‌نظیر است. در واقع، شاعر احساس می‌کند که زیبایی‌های عالم را هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین کند و در عین حال، نارضایتی و پریشانی در دل او به وجود آمده است. همچنین، عجز و ناتوانی در برابر جذبه‌های معشوق مورد توجه قرار می‌گیرد. بالنهایت، شعر به حالت عاشقانه و احساسی با تصاویری از طبیعت و زیبایی‌ها با روایتی عمیق و دلتنگانه خاتمه می‌یابد.
چو از برگ گلشن سنبل دمیده‌ستز حسرت در چمن گل پژمریده‌ست
هوش مصنوعی: وقتی که عطر سنبل از باغ به مشام میرسد، به خاطر حسرتی که در دل دارد، گلهای دیگر در چمن پژمرده و غمگین هستند.
بخعشوه توبهٔ شهری شکسته‌ستبه غمزه پردهٔ خلقی دریده‌ست
هوش مصنوعی: شهری که به ظاهر توبه کرده، در دلش دردی پنهان دارد و به شکل خاصی بر پردهی رازهای مردم خط و خش میاندازد.
ز روبه بازی چشم چو آهوشدلم چون آهوی وحشی رمیده‌ست
هوش مصنوعی: چشمهایش مانند چشمان آهو است و بیتابی دل من مانند آهوی وحشی، از عشق او فرار می‌کند.
چو رویست آنکه در اوصاف حسنشکمال قدرت بیچون پدیدست
هوش مصنوعی: چهرهاش آنچنان زیباست که تمامی ویژگیهای زیبایی در او به وضوح نمایان است و نشان از قدرت بی‌نظیر او دارد.
چو نقّاش ازل نقش تو می‌بستز کلکش نقطه‌ای بر گل چکیده‌ست
هوش مصنوعی: هنگامی که هنرمند نخستین، تصویر تو را خلق میکرد، از قلم او نقطه‌ای مانند قطرهای بر گل ریخته است.
تو گوئی در کارت مادر دهربشیر بیوفائی پروردیده‌ست
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که در کار تو، مادر زمان فرستادهای از بیوفایی را تربیت کرده است.
ز گلزار جنان رضوان به صد سالگلی چون عارض خوبت نچیده‌ست
هوش مصنوعی: در باغ بهشت، به مدت صد سال، گلی با زیبایی چهره تو چیده نشده است.
پریشانست زلفت همچو حالممگر حال پریشانم شنیده‌ست
هوش مصنوعی: زلفهای تو به اندازه حال من آشفته است، مگر این که حال آشفته من را شنیده باشد.
مسلمانان چه زلفست آنچه خواجوبدان هندوی کافر بگرویده‌ست
هوش مصنوعی: مسلمانان، آن زلفی که خواجو را به دل این هندو کافر کشانده است، چه زیبایی دارد!