شمارهٔ ۱۲۳
هوش مصنوعی: این شعر پیرامون یاد و خاطره‌ی محبوبی است که هرگز از یاد شاعر نمی‌رود. شاعر از عشق و دلتنگی خود صحبت می‌کند و از درد ناشی از ترک و پیمان‌شکنی محبوب گله‌مند است. احساس آزادی و شادابی که در کنار محبوب حس می‌کند، با غم و اندوهی که در غیبت او می‌کشد، تضاد دارد. او آرزو دارد که با حضور محبوبش دلش شاد باشد و به توصیف زیبایی‌های محبوب و تأثیر آن بر زندگی خود می‌پردازد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که حتی در دوری، یاد و خاطره‌ی محبوبش همواره با اوست.
یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد بادکی رود از یادم آن کِش من نمی‌آیم به یاد
هوش مصنوعی: به یاد کسی هستم که هرگز به من نمیگوید به یادم باشد. نمیدانم کی از خاطر من خواهد رفت، چون من هرگز به یادش نمی‌آیم.
آه از آن پیمان شکن کاندیشه از آهم نکردداد از آن بیدادگر کز سرکشی دادم نداد
هوش مصنوعی: ای کاش از آن کسی که به وعدهاش وفا نکرد، آه و نالهام شنیده میشد. من در برابر یک ظالم که به خاطر سرکشیاش به من ظلم کرده، نتوانستم حقم را بستانم.
از حیای چشمه ی نوشش شد آب خضر آببا نسیم خاک کویش هست باد صبح باد
هوش مصنوعی: چشمهی نوشین او چنان شگفتانگیز است که حتی آب خضر هم از آن شرمنده شده است. نسیم صبحگاهی که از خاک کوی او میوزد، لحظهای تازگی و حیات را به ارمغان میآورد.
نیکبخت آنکو ز شادی و نشاط آزاد شدزانک تا من هستم از شادی نیم یک لحظه شاد
هوش مصنوعی: انسان خوشبخت کسی است که از شادی و خوشحالی آزاد شده باشد، زیرا تا زمانی که من وجود دارم، حتی یک لحظه هم نمیتوانم شاد باشم.
بنده ی آن سرو آزادم وگر نی راستیمادر فطرت ز عالم بنده را آزاد زاد
هوش مصنوعی: من تسلیم و بندهی آن درخت زیبا هستم و اگر که نباشم، واقعیت این است که مادر فطرت در این دنیا، بنده را آزاد فراروده است.
در هوایش چون برآمد خسرو انجم ببامذره وار از مهر رخسارش ز روزن در فتاد
هوش مصنوعی: زمانی که خسرو در آسمان میدرخشد، در آسمان شب، نورهای کوچک و بیشماری مانند ستارهها از زیبایی چهرهاش به دنیا میتابند و از میان درزها و پنجرهها وارد میشوند.
چون بدین کوتاه دستی دل برابرویش نهمکاتش سوزنده را بر طاق نتوانم نهاد
هوش مصنوعی: زمانی که به این اندازه به او نزدیک شوم، نمیتوانم آتش سوزان را بر طاق نهاد، چون دل به چهرهاش میسپارم.
برگشاد ناوکش دل بسته ایم از روی آنکپای بندانرا ز شست نیکوان باشد گشاد
هوش مصنوعی: دل ما به دنبال زیباییهایی است که نماد آزادی و رهایی از بندهای سخت زندگیاند، چرا که انسانهای خوب و نیک نفس همیشه موجب گشایش و آرامش روح میشوند.
گفتمش دور از تو خواجو را که باشد همنفسگفت باد صبحگاهی کافرین بر باد باد
هوش مصنوعی: به او گفتم که دور از تو، چه کسی میتواند دردی را فهم کند؟ جواب داد: همان باد صبحگاهی که بیاهمیت و بیاعتنا میگذرد.