شمارهٔ ۱۴۸ - خواجوی کرمانی

آن پریچهره که جور و ستم آئین داردچه خطا رفت که ابروش دگر چین دارد

نافه ی مشگ ز چین خیزد و آن ترک ختاای بسا چین که در آن طرّه ی مشگین دارد

دل غمگین مرا گرچه بتاراج ببردشادمانم که وطن در دل غمگین دارد

عجب از چشم کماندار تو دارم که مقیممست خفتست و کمان بر سر بالین دارد

ای خوشا آهوی چشمت که بهر گوشه که هستخوابگه برطرف لاله و نسرین دارد

مرغ دل کز سر زلفت نشکیبد نفسیبازگوئی هوس جنگل شاهین دارد

گرچه فرهاد بتلخی ز جهان رفت ولیکهمچنان شور شکر خنده ی شیرین دارد

دل گمگشته ز چشم تو طلب می کردمکرد اشارت بسر زلف سیه کاین دارد

خواجو از چشمه ی نوشت چو حکایت گویدهمه گویند سخن بین که چه شیرین دارد