شمارهٔ ۱۹۸
هوش مصنوعی: شعر به تمجید از زیبایی و جذابیت محبوبه پرداخته و به جایگاه او در دل شاعر اشاره می‌کند. شاعر از معشوق خود با عبارات زیبایی یاد می‌کند و او را به عنوان گل و سرو وصف می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که زندگی را با زیبایی‌های محبوبش پر کند و از یادآوری غم‌ها و تاریکی‌ها بپرهیزد. در نهایت، شاعر توصیه می‌کند که از زیبایی‌های دنیا بهره‌برداری کند و به لذت‌های ساده زندگی اهمیت دهد. او از زیبایی‌های طبیعی و هنری نیز سخن می‌گوید و به آرامش و شادی که این زیبایی‌ها به انسان می‌دهند، اشاره دارد.
با عقیق لب او لعل بدخشان کم گیربا گل عارض او لاله ی نعمان کم گیر
هوش مصنوعی: با لبهای او که به رنگ عقیق است، کمتر به زیبایی لعل بدخشان توجه کن و با گلهایی که بر چهرهاش وجود دارد، کمتر به لاله نعمان دقت کن.
سخن سرکشی سرو سهی بیش مگویقد یارم نگر و سرو خرامان کم گیر
هوش مصنوعی: زیاد دربارهی قامت یا ظرافت این سرو بلند صحبت نکن. فقط به قد یار من نگاه کن و از زیبایی او بهرهمند شو.
با وجود لب لعل و خط مشک آسایشیاد ظلمت مکن و چشمه ی حیوان کم گیر
هوش مصنوعی: با وجود زیبایی و جذابیت که از لب قرمز و خط سیاه میآید، به خاطر ظلمت و تاریکی بیتوجه نباش و به سراغ چشمه حیات نرو.
شب تاریک اگرت وصل میسّر گرددبا رخش چشمه ی خورشید درخشان کم گیر
هوش مصنوعی: اگر در شب تاریک بتوانی به وصال محبوب برسی، بهتر است که از زیبایی چهرهاش همچون درخشش خورشید کم نگیری.
میلت ار جز بتماشای گلستان نکشددر جمالش نگر و طرف گلستان کم گیر
هوش مصنوعی: اگر میل تو فقط به تماشای گلستان است، به زیبایی او نگاه کن و به گلستان و زیبایی‌های آن توجه نکن.
غمزه اش بین و دگر شوخی عبهر کم گویخط سبزش نگر و سبزه ی بستان کم گیر
هوش مصنوعی: به نگاه دلربایش توجه کن و از شوخیهایش غافل نشو. به خط سبزی که دارد نگاه کن و به سبزههای باغ کم توجه کن.
وصل آن حور پریچهره گرت دست دهدنام جنّت مبر و ملک سلیمان کم گیر
هوش مصنوعی: اگر آن پرندهی زیبا و دلربا به تو پاسخ محبت آمیزی بدهد، نام بهشت را فراموش کن و آرزوی پادشاهی سلیمان را نداشته باش.
گوش بر قول مغنّی کن و بر طرف چمنصبحدم نغمه ی مرغان خوش الحان کم گیر
هوش مصنوعی: به صدا و آواز خوانندگان گوش بده و در صبح زود به آواز خوش پرندگان در کنار چمن توجه کن.
خواجو این منزل ویرانه باندازه ی تستاز اقالیم جهان خطّه ی کرمان کم گیر
هوش مصنوعی: خواجو می‌گوید که این خانهی خراب به اندازهای که تو در آن هستی، از سرزمینهای مختلف دنیا کمتر نیست و حتی به خطّهی کرمان نیز که مکان با ارزشی است، شبیهتر است.