شمارهٔ ۲۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی‌های محبوبش سخن می‌گوید و تأثیر نورانی او بر دل و جانش را توصیف می‌کند. او با اشاره به اینکه چهره محبوبش همچون نوری در دل تاریکی‌هاست، نشان می‌دهد که عشق و زیبایی او بر همه چیز سایه افکنده است. شاعر همچنین به نعمت‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این عشق به وی دستوری از جانب محبوب است. با بیان تمثیلاتی چون بهشت و گلشن، او می‌خواهد نشان دهد که دیدن محبوبش به مانند ورود به بهشتی است. همچنین در آخر بیان می‌کند که علاقه‌اش به محبوب به قدری است که بر روح و جان او تأثیر عمیق گذاشته است.
برافکن سایبان ظلمت از نورکه یاد از روی خوبت چشم بد دور
هوش مصنوعی: سایههای تاریکی را با نور کنار بزن تا یاد چهره زیبایت، از چشم بد دور بماند.
رخت در چشم ما نورست در چشمنظر بر طلعتت نور علی نور
هوش مصنوعی: چهرهات در نگاه ما مانند نوری درخشان است و وقتی به آن مینگریم، نوری دیگر بر آن افزوده میشود.
بیاقوتت برات آورده سنبلز ریحان تو در خط رفته کافور
هوش مصنوعی: برای تو یاقوتی آوردهاند و سنبل هم به همراه ریحان تو در خط کافور قرار گرفته است.
ترا بر جان من فرمان روانستکه سلطان آمرست و بنده مأمور
هوش مصنوعی: تو بر جان من تسلط داری، زیرا که مانند یک سلطان فرمان میدهی و من به عنوان یک بنده موظف به اطاعت هستم.
بهشتی روی اگر در گلشن آیدتو پنداری که این خلدست و آن خور
هوش مصنوعی: اگر کسی با چهرهای زیبا به گلستان بیاید، گویا که بهشت در حال حاضر در میان ماست و آنچه در نظر ماست، حقیقتی از خوشبختی و زیبایی است.
گرم روی زمین گردد مصوّرنبیند ناظرم جز روی منظور
هوش مصنوعی: اگر زمین به گرمی بیفتد، ناظر نمیتواند چیزی جز آنچه که مورد نظرش است ببیند.
ز بادامش حریفان نیمه مستندولی آن ماهرخ در پرده مستور
هوش مصنوعی: در اینجا به نوعی اشاره به زیبایی‌های خاص و ظرافتهای موجود در میان انسانهاست. کسانی که در مقابل زیبایی‌های بینظیر، ناتوان و درگیر احساسات هستند. همچنین به زیبایی خاصی اشاره میشود که نه تنها در نما بلکه در باطن نیز وجود دارد و در سایه است. این تصویر سبب میشود که جلوهای از راز و رمز در رابطه با محبوبی بیان شود که در پس یک پرده پنهان است.
ز لعلش بوسه ئی می خواستم گفتنباید داد شیرینی برنجور
هوش مصنوعی: از دندانهایش خواستم که بوسهای بزنم، اما او گفت که نباید شیرینی را به کسی داد که آن را نمیفهمد.
از آن خواجو بیاقوتش کند میلکه دایم آب خواهم طبع محرور
هوش مصنوعی: خواجو به دلیل علاقه‌اش به زیبایی و لطافت، همیشه آرزو دارد که آب خنک و دلنشینی در دسترس داشته باشد تا خود را تسکین دهد و از گرما و تشنگی دچار زحمت نشود.