شمارهٔ ۲۱۸ - خواجوی کرمانی

دگر وجود ندارد لطیفه ئی ز دهانشز هیچکس نشنیدم دقیقه ئی چو میانش

چه آیتست جمالش که با کمال معانینمی رسد خرد دوربین بکنه بیانش

اگرچه پسته دهان در جهان بسند و لیکنبخنده ی نمکین پسته کم بود چو دهانش

چگونه شرح دهد خامه حال ریش درونمچنین که خون سیه می رود ز تیغ زبانش

شبان تیره خیالست خوابم از غم هجرانولی چه سود که سلطان چه غم بود ز شبانش

کجا سفینه ی صبرم ازین میان بدر افتدچرا که بحر مودّت نه ممکنست کرانش

کسی که با تو زمانی دمی برآورد از دلبرون رود ز دل اندیشه ی زمین و زمانش

گمان مبر که روان نبود آب چشم من آندمکه بوستان وجودم نماند آب روانش

لطیفه ئیکه رود در بیان ناله ی خواجوبر آور از دل و در دم بآسمان برسانش