شمارهٔ ۲۶۳

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به کوی خرابات می‌رسد و با دختری زیبا آشنا می‌شود که چشم‌هایش مانند ظلمت و لب‌هایش مانند لعل است. او با نگاه به چهره‌اش تمام دنیا را فراموش می‌کند و به معنا و حقیقتی که سال‌ها به دنبالش بوده، می‌رسد. شاعر اشاره می‌کند که تا زمانی که خودبینی و منیت را کنار نگذاشته، نتوانسته از می لعل دختر بنوشد. او به جای ماندن در کعبه وحدت، به دنیای کثرت سفر می‌کند و از دروس و کتاب‌ها دور می‌شود. احساس می‌کند که به کفر افتاده و تعلقی به تعالیم مذهبی ندارد. او تسبیح را می‌اندازد و به جستجوی حقیقت می‌پردازد، از کفر به اسلام می‌رسد و به پیروی از عشق و حقیقت می‌پردازد. در پایان، شاعر از خواجو می‌خواهد که به میخانه برود و به جای جستجوی کعبه، حقیقت را طلب کند.