شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر از احساساتی چون شور و اشتیاق ناشی از عشق، گرمی و سوزش دل، و همچنین درد فراق سخن می‌گوید. او به وصف معشوق می‌پردازد و بیان می‌کند که هیچ چیز جز لبان او نمی‌تواند کام دلش را شیرین کند. شاعر حس می‌کند که چشم‌های معشوق او را مجذوب کرده و اشک‌ها نشان‌دهندهٔ غم و اندوه اوست. همچنین، او به خواب رفتن و دلتنگی دائمی خود از معشوق اشاره دارد و در نهایت به بی‌صبری و خواست‌های قلبی خود می‌پردازد. شعر به زیبایی احساسات عمیق و پیچیدهٔ عاشقانه را بیان می‌کند.
چشمت دل پر ز تاب خواهدمستست از آن کباب خواهد
هوش مصنوعی: چشم تو پر از هیجان و شوق خواهد بود، چرا که از آن کباب لذت خواهی برد.
کام دل من بجز لبت نیستسرمست شراب ناب خواهد
هوش مصنوعی: دل من تنها به لبت خوش است و هیچ چیز دیگری نمیخواهد. من خمار شراب اصیل و ناب هستم.
از من همه رنگ زرد خواهیآخر که زر از خراب خواهد
هوش مصنوعی: اگر از من انتظار داشته باشی که همیشه خوشحال و شاداب باشم، باید بدانی که مانند طلا از دل خاک و ویرانی بیرون میآید و این وضعیت پایدار نیست.
چشم توام اشک جوید از چشممخمور مدام آب خواهد
هوش مصنوعی: چشم تو با شوق و آرزو به دنبال اشک است، همانطور که چشمان مست همواره در جستجوی آب هستند.
شد گریه و ناله مونس منمیخواره می و رباب خواهد
هوش مصنوعی: آوای گریه و نالهی من، همدم مینوش و ساز و آواز است.
از روی تو دیده چون کند صبرگازر همه آفتاب خواهد
هوش مصنوعی: دیدههایی که بر روی تو مینگرند، چگونه میتوانند صبر کنند؟ زیرا تمام دنیای روشنی و زیبایی در چهره تو نهفته است.
از خواب نمی شکیبدت چشمبیمار همیشه خواب خواهد
هوش مصنوعی: چشم بیمار هرگز از خواب بیدار نمیشود و همیشه در خواب خواهد ماند.
جان وصل تویی رقیب جویددل روی تو بی نقاب خواهد
هوش مصنوعی: جان من به وصل تو وابسته است و رقیب من، دلش به دنبال چهره بدون پوشش توست.
چون خاک درش مقام خواجوستدوری زوی از چه باب خواهد
هوش مصنوعی: در دوری از معشوق، مانند خاکی که در کنار خواجوست، هیچ دلیلی برای فاصله گرفتن وجود ندارد.