شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و درد ناشی از آن است. شاعر به صبر در برابر آتش عشق اشاره می‌کند و از ساقی می‌خواهد که جام می را به او بدهد تا بتواند برای لحظه‌ای از خود جدا شود. او احساس ضعف و درماندگی می‌کند و نگرانی‌اش از مرگ بی‌آبی در شهری که کسی برای کمک نمی‌آید را بیان می‌کند. طلب ملاقات و گفتگو با کسی که خود را سوخته نامیده، نشان‌دهندهٔ آرزوی آرامش و تسلی در عذاب عشق است. شاعر همچنین به ناپایداری زیبایی و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که نام معشوقش را در یاد نمی‌آورد تا کسی دیگری از آن باخبر نشود. در نهایت، او از غم عشقش می‌گوید که هرگز فراموش نخواهد شد و در یاد زمان باقی می‌ماند.
گویند که صبر آتش عشقت بنشاندزان سرو قد آزاد نشستن که تواند
هوش مصنوعی: میگویند صبر میتواند آتش عشق تو را خاموش کند، اما کسی که بتواند مثل آن درخت سرو با قامت آزاد بنشیند، چه کسی است؟
ساقی قدحی زان می دوشینه بمن دهباشد که مرا یکنفس از خود برهاند
هوش مصنوعی: ای ساقی، یک جام از آن شراب به من بده که بتواند مرا یک لحظه از خودم آزاد کند.
موری اگر از ضعف بگیرد سر دستمتا دم بزنم گرد جهانم بدواند
هوش مصنوعی: اگر موری به خاطر ضعف روی دستم بیفتد، تا وقتی نفس دارم او را به دور جهان میبرم.
افکند سپهرم بدیاری که وجودمگر خاک شود باد بکرمان نرساند
هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به این نکته اشاره دارد که اگر وجود او به ذلت و نابودی برسد، پروردگار و مقدرات آسمانی او را یاری نمیکنند و در واقع هیچ چیز نمیتواند او را به مقام و منزلت حقیقیاش بازگرداند. به نوعی او از یاری نکردن سرنوشت و آسمان سخن می‌گوید، که اگر او به خاک تبدیل شود، دیگر هیچ چیز نمیتواند او را به حالت اولیهاش برگرداند.
فریاد که گر تشنه در این شهر بمیرمجز دیده کس آبی بلبم برنچکاند
هوش مصنوعی: اگر در این شهر تشنه بمیرم، هیچکس جز چشمانم برایم اشکی نمیریزد و کسی به من توجهی نخواهد کرد.
گویم که دمی با من دلسوخته بنشینبرخیزد و بر آتش تیزم بنشاند
هوش مصنوعی: بگویم که کمی با من بنشین و درد دل کن، تا آتش درونم شعلهورتر شود.
چون می گذری عیب نباشد که بپرسیکان خسته ی دلسوخته چون می گذراند
هوش مصنوعی: زمانی که از کنار کسی میگذری، اشکالی ندارد که بپرسی که آن فردی که دلی زخمی و خسته دارد چگونه زندگیاش را سپری می‌کند.
بر حسن مکن تکیه که دوران لطافتبا کس بنمی ماند و کس با تو نماند
هوش مصنوعی: به زیبایی خود اعتماد نکن، زیرا لطافت و زیبایی هرگز برای همیشه با کسی باقی نمیماند و هیچکس حتی برای تو نیز پایدار نخواهد بود.
دانی که چرا نام تو در نامه نیارمزیرا که نخواهم که کسی نام تو داند
هوش مصنوعی: میدانی چرا نام تو را در نوشتهام نمیبرم؟ زیرا که نمیخواهم کسی از نام تو باخبر شود.
روزی که نماند ز غم عشق تو خواجواسرار غمش بر ورق دهر بماند
هوش مصنوعی: روزهایی که دیگر غم عشق تو باقی نماند، رازهای غم تو بر صفحات روزگار ثبت خواهد ماند.