شمارهٔ ۱۳۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره فتنه‌ها و آشوب‌هایی است که می‌تواند به وجود آید و تأثیر عمیق آن بر زندگی انسان‌ها صحبت می‌کند. شاعر از عشق و دردهایش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی اگر خونش با خاک آمیخته شود، روحش از آن مکان خالی نخواهد شد. او از ساقی می‌خواهد که آب آتشین را به او بدهد تا بتواند بر آتش غم خود آب بریزد. همچنین اشاره می‌کند که باید در دردهای دیگران شریک باشد و درد نازک‌دلان را درک کند. در پایان، شاعر درباره آزادی و بندگی صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که انسان‌ها نتوانند از عشق و اشتیاق به دیگری رهایی یابند.
آن فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزدوان لحظه که بنشیند بس شور (بپا خیزد)
هوش مصنوعی: زمانی که آن آشوب به پا میخیزد، هزاران مشکل و فتنه دیگر نیز به وجود میآید و به محض اینکه این آشوب فروکش کند، همه جا پر از هیجان و جنب و جوش میشود.
از خاک سر کویش خالی نشود جانمگر خون من مسکین با خاک برآمیزد
هوش مصنوعی: جانم هرگز از خاک سر کویت جدا نخواهد شد، حتی اگر خون من بر روی آن خاک ریخته شود.
ای ساقی آتش روی آن آب چو آتش دهباشد که دلم آبی بر آتش غم ریزد
هوش مصنوعی: ای ساقی، همچنان که آتش روی تو مثل آتش است، آب می‌تواند بر آتش غم من بریزد و قلبم را آرام کند.
با صوفی صافی گو در درد مغان آویزکان دل که بود صافی از دُرد نپرهیزد
هوش مصنوعی: با یک صوفی خالص نگاه کن، در مشکلات عاشقان آویزان باش، زیرا دلی که از عشق پاک است، از درد و رنج نمیترسد.
گر چشم تو جان خواهد در حال برافشانمکانکش نظری باشد با چشم تو نستیزد
هوش مصنوعی: اگر چشمانت جان مرا بخواهند، در حالتی میافکم که فقط با نگاهی به چشمانت مقابله نخواهم کرد.
از خاک من خاکی هر خار که بر رویدچون بر گذرت بیند در دامنت آویزد
هوش مصنوعی: هر چیزی که از خاک من ریشه میگیرد، اگر خاری هم باشد، وقتی کسی از کنار تو عبور کند، به دامن تو میچسبد و به تو تعلق مییابد.
از بندگیت خواجو آزاد کجا گرددکازاده کسی باشد کز بند تو نگریزد
هوش مصنوعی: آدمی که از ریشه و تربیت خود جدا نشود، نمیتواند به راحتی از دست بندگی و وابستگی رهایی یابد. کسی که به نوعی با تو ارتباط دارد، نمیتواند به آسانی دور شود و خود را آزاد ببیند.