شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوقش می‌خواهد که از او دور نشود، زیرا وجود او زندگی و آرامش اوست. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که بدون او، زندگی مثل میوه‌ای بی‌مزه است. شاعر از تلخی جدایی و اشتیاق به وصال می‌گوید و به می عشق و شادی‌ای که با معشوقش تجربه می‌کند، اشاره دارد. او همچنین به نیاز به رهایی از محدودیت‌های دینی و طلب عمیق عشق و زیبایی می‌پردازد و در نهایت به عشق و لذت تجربه‌های انسانی اشاره می‌کند که فراتر از زهد و تسبیح است. شاعر به فلسفه عشق و زندگی از دیدگاه عاشقانه‌اش می‌نگرد و از آن به عنوان منبع شادی و نشئگی یاد می‌کند.
دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دورزانک جانی تو و از جان نتوان بود صبور
هوش مصنوعی: از ما دوری نکن، ای چشم بد! چراکه تو روح من هستی و من نمیتوانم بدون تو صبر کنم.
بی ترنج تو بود میوه ی جنّت همه نارلیک با طلعت تو ناز جهنّم همه نور
هوش مصنوعی: بدون میوهی خوشمزهی بهشتی، همه چیز تلخ و ناگوار است، اما با زیبایی تو، جهنم هم به نور و زیبایی تبدیل میشود.
بنده یاقوت ترا از بن دندان لؤلؤدر خط از سنبل مشکین سیاهت کافور
هوش مصنوعی: من به شکوه و زیبایی تو همچون یاقوتی درخشان مینگرم، که از دندان لؤلؤی تو به دست آمده است. خط تو مانند سنبل سیاه و خوشبو، و رنگی از کافور در خود دارد.
چشمت از دیده ی ما خون جگر می طلبدروشنست این که بجز باده نخواهد مخمور
هوش مصنوعی: چشمان تو از نگاه ما درد و رنج میطلبد و واضح است که جز با شراب هیچ چیز دیگر تو را مست نمیکند.
سلسبیلست می از دست تو در صحن چمنخاصه اکنون که جهان باغ بهشتست و تو حور
هوش مصنوعی: در باغی که اکنون مانند بهشت به نظر میرسد، شراب شیرینی از دستان تو در حال ریختن است و تو مانند حوری زیبا هستی.
خیز تا رخت تصوّف بخرابات کشیمکه ز تسبیح ملولیم و ز سجّاده نفور
هوش مصنوعی: بپا خیز که بیاییم به میخانه، چراکه از تکرار عبادت خستهایم و از سجاده دلزده شدهایم.
از پی پرتو انوار تجلی جمالهمچو موسی ارنی گوی رخ آریم بطور
هوش مصنوعی: در جستجوی نور و زیبایی الهی، مانند موسی که از خداوند درخواست دیدار کرد، ما نیز به سوی آن جمال میرویم و چهرهامان را به سوی نور میگردانیم.
هر که نوشید می بیخودی از جام الستمست و مدهوش سر از خاک برآرد بنشور
هوش مصنوعی: هر کسی که از جام حقیقت و معرفت بنوشد، در حالتی از سرخوشی و گیجی فرو میرود و از دنیا و مادیات جدا میشود. او به مقام بالاتری دست مییابد و از خاک و دنیا فارغ میشود.
چون مغان از تو بصد پایه فرا پیشترندتو بدین زهد چهل ساله چه باشی مغرور
هوش مصنوعی: مغان که در علم و دانش پیشرفت کردهاند، از تو بسیار بالاترند. با این حال، تو با این زهد و ریاضت چهل سالهات چرا باید مغرور باشی؟
ساقیا باده بگردان که بغایت حیفستما بدینگونه ز می مست و می از ما مستور
هوش مصنوعی: ای ساقی، باده را بچرخان، چرا که بسیار نادرست است که ما این گونه از شراب مست باشیم و شراب از ما پنهان بماند.
حور با شاهد ما لاف لطافت می زدلیکن از منظر او معترف آمد بقصور
هوش مصنوعی: زن زیبایی که در کنار ما بود، به لطافت خود میبالید، اما در حقیقت از دید او، آن لطافت به قصرها و زیباییهای دیگری اشاره داشت.
بینم آیا که طبیبم بسر آید روزیمن بر چشم خوشش مرده و چشمش رنجور
هوش مصنوعی: میبینم آیا که روزی بر من میگذرد که درمانگر او باشم، در حالی که او به خاطر زیباییاش دلمرده است و نگاهش در رنج و غم به سر میبرد.
برو از منطق خواجو بشنو قصّه ی عشقزانک خوشتر بود از لهجه ی داود زبور
هوش مصنوعی: به حرفهای خواجو گوش کن و داستان عشق را بشنو، زیرا این داستان زیباتر از آواهای موسیقی داوود است.