شمارهٔ ۱۹۷ - خواجوی کرمانی

کی آمدی ز تتارای صبای مشک نسیمبیا بیا که خوشت باد ای نسیم شمیم

دگر مگوی حدیث از نعیم و ناز بهشتبهشت منزل یارست و وصل یار نعیم

چو روز حشر مرا از لحد بر انگیزندهنوز شعله زند آتشم ز عظم زمیم

گمان مبر که تمنّای بنده سیم و زرستنسیم تست مراد من شکسته نه سیم

فتاده است دلم در میان خون چون واوکشیده زلف ترا در کنار جان چون جیم

از آن مرا ز دهان تو هیچ قسمت نیستکه نیست نقطه ی موهوم قابل تقسیم

بود بمعتقد عاقلان جهان محدثبرون ز عالم عشقت که عالمیست قدیم

بهر دیار که زینجا سفر کنم گویمخوشا نشیمن طاوس و کوه ابراهیم

کنون چه فایده خواجو ز درس معقولاتکه در ازل سبق عشق کرده ئی تعلیم