شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به جستجوی معشوق و زیبایی‌های او می‌پردازد. او از عطر و زیبایی موهای معشوق، لذت از بوسه‌ها و نسیم بهشتی سخن می‌گوید و می‌خواهد به خاک پای او برسد. شاعر تأکید می‌کند که جستجوی او فقط به خاطر زیبایی‌ها نیست، بلکه عشق واقعی او را می‌جوید. او از معشوق می‌خواهد که او را بیش از این آزار ندهد و تصریح می‌کند که اگر معشوق مانع او شود، نتواند زیبایی‌های خود را از او پنهان کند. در نهایت، شاعر به طعنه می‌گوید که نوشتن دردش به خود معشوق را خواسته، اما او تنها می‌خواهد زیبایی‌ها را دریابد.
ز باد نکهت زلف دو تات می جوئیمز باده ذوق لب جان فزات می جوئیم
هوش مصنوعی: از نسیم خوش بوی موهای تو چیزهایی میطلبیم و از لذت نوشیدن لبهایت که جانافزا است، بهرهمند میشویم.
نسیم گلشن فردوس و آب چشمه ی خضربخاک پات که از خاک پات می جوئیم
هوش مصنوعی: نسیم خوشایند باغ بهشت و آب چشمهی خضر را به پای تو میآوریم، زیرا ما از خاک پای تو سرچشمه میگیریم.
بجست و جوی تو عمریکه نگذرد با دستگمان مبر که ز باد هوات می جوئیم
هوش مصنوعی: سالها در جستجوی تو هستم و نگذار که با خیال و گمانام فکر کنی که از روی هوس و بیدلیل به دنبالت میآیم.
جفا مجوی و میازار بیش ازین ما رابدین صفت که بزاری وفات می جوئیم
هوش مصنوعی: از ما کین و آزار جوی نکن و بیشتر از این ما را عذاب نده. به خاطر این صفت که ما در جستجوی وفات هستیم.
اگر تو پیل برانی و اسب در تازیچگونه رخ ننهیمت چو مات می جوئیم
هوش مصنوعی: اگر تو با فیل برانی و اسب به سرعت در حال دویدن باشد، چگونه میتوانیم چهرهات را نادیده بگیریم در حالی که به دنبال مات به سر میبریم؟
خطا بود که نجوئی مراد خاطر ماچرا که ما نه ز راه خطات می جوئیم
هوش مصنوعی: اشتباه است که بگویی ما به دنبال خواستههای قلبیمان هستیم، زیرا ما نه از راه اشتباهات تو به دنبال آن هستیم.
علاج درد مرا گفتمش خطی بنویسجواب داد که خواجو دوات می جوئیم
هوش مصنوعی: من به او گفتم که برای درمان درد من یک نامه بنویسد، او پاسخ داد که در حال حاضر داریم خودکار و دوات را پیدا میکنیم.