شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احوالات و احساسات عاشقانه و چالش‌های ارتباط انسانی می‌پردازد. شاعر به علاقمندان به صفات روحی و معنوی اشاره می‌کند و ماجرای خود را از زبان بلبل بستان بیان می‌کند. او به زیبایی و شگفتی زبان بی‌زبانان اشاره می‌نماید و از ناله‌ها و دردهای جانسوز سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از پریشان‌حالی خود و بی‌دوستی در بوستان شکایت دارد و از طوطی شیرین‌زبان می‌خواهد تا از دل‌تنگی‌های او بگوید، اما طوطی پاسخ می‌دهد که او نمی‌تواند همیشه توضیحی دهد. این شعر در کل ناخودآگاه عشق، درد و زیبایی را به تصویر می‌کشد.
نی نگر با اهل دل هر دم به معنی در سخنبشنو از وی ماجرای خویش بی خویشتن
هوش مصنوعی: با اهل دل هر لحظه صحبت کن و از آنها بشنو که چه داستانهایی از زندگیشان دارند، بدون اینکه خودت را درگیر کنی.
بلبل بستانسرا بین در چمن دستانسراو او چو من دستان زن بستانسرای انجمن
هوش مصنوعی: بلبل باغ در حال آواز خواندن است و در چمنزاری که او در آن است، من هم مانند او به سرودن و ترانهسرایی مشغولم.
گر در اسرار زبان بی زبانان می‌رسیبی زبانی را نگر با بی زبانان در سخن
هوش مصنوعی: اگر به درک اسرار زبان کسانی که خود زبان ندارند نائل شوی، باید بیزبانی را در گفتگو با آنها مد نظر داشته باشی.
مطرب بی برگ بین از همدمان او را نوانالهٔ نایش نگر در پردهٔ دل چنگ زن
هوش مصنوعی: به تماشای نوازندهای بدون ساز برو و ببین که چطور از دوستانش مینالد. در دل بسیار احساسات نهفته است، پس به آنها آهنگی بزن.
پستهٔ خندان شکر لب چون نباتش می‌نهنداز چه هر دم می‌نهند از پسته قندش در دهن
هوش مصنوعی: پستهای که لبخند میزند و مانند نبات شیرین است، به خاطر طعم خوشش همیشه در دهن قرار دارد و هر بار که از آن میگذارند، قندش را احساس میکنند.
ای که چون نی سوختی جانم چو نی را ساختیتا که فرمودت که هر دم آتشی در نی فکن
هوش مصنوعی: ای که مانند نی، جانم را به آتش کشیدی و مرا به یاد نی انداختی، تا به من بگویی هر لحظه شعلهای در نی بیفروز.
همچو من بی دوستان در بوستانش خوش نبودزان بریده‌ست از کنار چشمه و طرف چمن
هوش مصنوعی: در باغی مثل باغ من، نبودن دوستان باعث غم و ناراحتی است؛ از همین رو، او از کنار چشمه و درختان چمن دور شده است.
راستی را گوئی از شیرین زبانی طوطیستهر نفس در شکرستان سخن شکّر شکن
هوش مصنوعی: واقعاً که تو از شیرینی سخن گفتن به طوطی میمونی که هر نفس در جایی پر از شکر، سخنانی شیرین و لذتبخش بیان می‌کند.
گفتم آخر بازگو کاین نالهٔ زارت ز چیستگفت خواجو من نیم هر دم چه می‌پرسی ز من
هوش مصنوعی: گفتم که چرا این قدر غمگینی و ناله میکنی؟ او پاسخ داد که من، خواجو، هر روز دردی دارم که تو نمیدانی و نیازی به پرسیدن نیست.