شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و دلربایی یک شخص می‌پردازد. شاعر با مقایسه زلف و چهره معشوق به گل و صبح، احساسات عاشقانه خود را بیان می‌کند. او بیان می‌کند که هیچ‌کاری نمی‌تواند زیبایی معشوق را با یک روز و چه بسا دو شب مقایسه کند و این نشان‌دهنده شگفتی و افسون زیبایی اوست.
از رخ چو بتم زلف معنبر برداشتیعنی ز سمن بنفشه ی تر برداشت
هوش مصنوعی: وقتی که زلفهای زیبا و خوشبو از چهرهام کنار رفت، به معنای این است که از جوانی و زیبایی لطیف خود و از گلهای بنفشه تازه بهرهبرداری کردم.
جز عارض چون صبح جهان افروزشیک روز ندیدم که دو شب در برداشت
هوش مصنوعی: جز صورت زیبا و درخشان او، یک روز ندیدم که دو شب را در بربگیرد.