شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی یک معشوق اشاره می‌کند. او توصیف می‌کند که ابروی معشوق همچون ماه در شب‌های دو شبه است و خال‌هایش مثل دو نقطه‌ی سیاه در شب می‌درخشند. شاعر همچنین به خواب دراز و زلف معشوق اشارت می‌کند و در پاسخ معشوق به زیبایی چشمانش اشاره می‌شود که همچنین در شب‌های دو شبه جلوه‌گر است.
تا قدّم از ابروش چو ماه دو شبه ستدر چشم من آندو خال مشکین شبه ست
هوش مصنوعی: وقتی که گامهایت از ابروی تو، مانند ماهی دو شبه، زیبا است، در چشمان من آن دو خال سیاه مانند شب می‌درخشند.
گفتم که شبی دراز دیدم زلفشچشمش بکرشمه گفت آری دو شبست
هوش مصنوعی: گفتم شب طولانیای را دیدم که زلفش و چشمش مانند شراب دلربا بود. او پاسخ داد که بله، دو شبی است که این حال را دارم.