شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از غم و ناراحتی ناشی از عشق می‌گوید. او احساس می‌کند که دلش فقط به خاطر عشق محبوبش غمگین است و پشتش همچون زلف‌های او خم شده است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که محبوبش گفته که قدش خمیده نیست، و در آخر از خداوند می‌پرسد که اگر این سخن حقیقت داشته باشد، چه بدی در آن وجود دارد؟
ای آنک دلم در غم عشقت یکتاستپشتم چو خم زلف دوتای تو چراست
هوش مصنوعی: تو که دل من در غم عشق تو تنها و بینظیر است، چرا پشت من مانند خم زلف‌های تو خمیده شده است؟
گفتی که براستی قدت را خم نیستیا رب چه بُدی گر این سخن بودی راست
هوش مصنوعی: گفتی که واقعاً قامتت خم نیست، ای پروردگار! چه اشکالی داشت اگر این حرف حقیقت داشت؟