شمارهٔ ۷۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس عمیق غم و تنهایی شاعر به خاطر جدایی از معشوق است. او از دلی پر از درد و رنج سخن می‌گوید و به معشوقش می‌گوید که بدون او، زندگی‌اش پر از غم و اندوه است. همچنین از صبای صبحگاهی درخواست می‌کند که به معشوق خبر دهد که ناله‌ی او در دلش را دربردارد.
دریاب که بی‌توام دل از غم بگرفتخون جگرم عرصهٔ عالم بگرفت
هوش مصنوعی: بدان که بدون تو، دل من از غم پر شده و خون جگرم همه جا را تاریک کرده است.
چون است که از باد صبا نشنیدیکاین نالهٔ زیر من ره بم بگرفت
هوش مصنوعی: چرا از نسیم صبحگاهی نشنیدی که این نالهٔ زیرین راه مرا بسته است؟