شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از شدت غم و نالههایش سخن میگوید که به آسمان میرسد و حتی زمین از گریهاش تر میشود. اشکهایش به گونهای از چشمانش خارج و پراکنده میشود که گویا از درد دلش به هوا میرود. این احساسات عمیق نشاندهندهی تأثیر غم بر محیط اطراف است.
از ناله ی من پشت فلک خم بگرفتوز گریه من روی زمین نم بگرفت
هوش مصنوعی: از صدای نالهام آسمان به حالت خمیده درآمد و از گریهام زمین خیس و مرطوب شد.
اشکم زره دیده برون جست و برفتگوئی مگر از دود دلش دم بگرفت
هوش مصنوعی: اشک من به سرعت از چشمانم خارج شد و به نظر میرسید که مانند دودی از دل غمگینم به هوا بلند شده است.