شمارهٔ ۱۲۸
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به توصیف زیبایی و بویی می‌پردازد که از وجود محبوبش برمی‌خیزد. او می‌گوید که این نکهت (بوی خوش) مانند عطر بهشتی است و تا وقتی که فلک و ستاره‌ها در حال چرخش‌اند، این زیبایی و عطر در دستان محبوب باقی خواهد ماند. او همچنین به زیبایی پارچه‌های زربفت و نقره‌ای اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی‌ها در دستان محبوبش جلوه‌گری می‌کنند.
ای نکهت خلد پیش انفاس تو بادتا تیر فلک را بود از چرخ گشاد
هوش مصنوعی: ای عطر بهشت، در هوای تو استشمام میشود، تا زمانی که تیرهای آسمان از حرکت باز بایستند.
نُه اطلس زر کشیدهٔ سیمابیمانندهٔ دستارچه در دست تو باد
هوش مصنوعی: نه پارچه ای گران بها که مانند دستافزاری بر سر تو باشد، در دستت نیست.