شمارهٔ ۱۳۱
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر شوق و عشق عمیق گوینده به معشوق است. او هر شب با آه و ناله به خاطر دوری معشوق به آسمان فریاد می‌زند و چشمان زمین از گریه‌اش خیس می‌شود. گوینده تلاش می‌کند از شور و شوق معشوق رهایی یابد، اما متوجه می‌شود که این احساس هرگز از دلش بیرون نخواهد رفت.
شب نیست که آهم بفلک برنرودوز گریه من چشم زمین تر نرود
هوش مصنوعی: شب طولانی است و من به شدت از دلشکستگی و اندوه آوایی به آسمان میزنم، اما زمین هم از اشکهای من تر نمیشود.
گفتم که ز سر برون کنم شور تو لیکتا سر نرود شور تو از سر نرود
هوش مصنوعی: گفتم که احساس عشق و هیجان تو را کنار بگذارم، اما میبینم که تا وقتی عشق و شور تو در وجودم هست، نمیتوانم از آن فاصله بگیرم.