تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۱۴۰

آن جان عزیز بین که چون خوارم کردوز جان عزیز خویش بیزارم کرد
چون دید که من بی زری معروفمبا روی چو زر مالک دینارم کرد