شمارهٔ ۱۸۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شمع و پروانه و باده‌پرستان می‌خواهد تا بر درد و شوق عاشقانه‌اش گواهی دهند. همچنین به معشوق خود اشاره می‌کند که او مانند سرو زیباست و خود را دیوانه‌ای می‌داند که تنها از زبان دیوانگان می‌تواند حقایق عشق را بشنود. به طور کلی، این اشعار به بیان احساسات عمیق و پیچیده عاشقانه می‌پردازد.
سوز جگر شمع ز پروانه بپرسوز باده پرستان ره میخانه بپرس
هوش مصنوعی: از پروانه دربارهی درد دل شمع بپرس و از کسانی که شراب مینوشند، راجع به راههای رسیدن به میخانه سوال کن.
سروی تو پریچهره و من دیوانهجانا سخن راست ز دیوانه بپرس
هوش مصنوعی: تو سرو زیبایی با چهره ای دلربا هستی و من عاشق و دیوانه ای. برای فهمیدن حقیقت، بهتر است از دیوانه ها بپرسی.