شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عجز و نیاز صحبت کننده اشاره دارد. او خود را در ناآرامی و درد دریا میبیند و به معشوق خود میگوید که مانند حلقهای در گوش اوست. همچنین از او میخواهد که با محبت و ترحم، اشتباهاتش را بپوشاند و بر او مهربانی کند.
ای از کف دُرپاش تو دریا در جوشمن حلقه بگوش توام ارداری گوش
هوش مصنوعی: ای دریا، تو بخاطر درخشانیات مثل دُر در حال تلاطم هستی و من در این حال تو را به گوش میسپارم تا به صدای تو گوش دهم.
تشریف چو در بنده ی خود پوشیدیاز روی ترّحم گنهش نیز بپوش
هوش مصنوعی: وقتی به بندهات احترام میگذاری و بر او مهر میورزی، از روی لطف و رحم، خطاهای او را نیز بپوشان.