شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تصویر کشیدن خر و کره‌اش می‌پردازد. خر باید خوراکی را بخورد، در حالی که باری از کهش (یک نوع علف) بر دوش دارد. او باید دستش را در دم خر فرو کند و سپس پالان را به خوبی روی او بیندازد و محکم کند. این تصویر به نوعی به تلاش و زحمت برای انجام کارهای روزمره و مراقبت از حیوانات اشاره دارد.
خر کرّه ماده را بآخور درکشیک توبره ی پر از کهش در سرکش
هوش مصنوعی: خر مادهکره را به دوش میزند و توبرهای پر از کهشک به دوش کشیده است.
دستیش بپار دم فرو کن وانگهپالانش نکو بر نه و تنگش برکش
هوش مصنوعی: دستت را ببر و درون دهانش بگذار، بعد از آن زین خوبش را بر کن و بندش را بکش.