شمارهٔ ۲۰۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر اظهار می‌کند که برای خوشنودی معشوق خود، سر را به خاطر تیغ تیز او قربانی می‌کند و مانند سمند تندخیز او حرکت می‌کند. او همچنین جان خود را به شیرینی شکر تشبیه می‌کند و نشان می‌دهد که عشق او مانند شکر در پسته، لذیذ و طعمی دلپذیر دارد.
آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهمبر پای سمند گرم خیز تو نهم
هوش مصنوعی: سر خود را که برای تیغ تیز تو میگذارم، به پای اسب چابک تو نزدیک میکنم.
جانرا بلب ارزخ بنمائی چو شکردر پسته ی شور قند ریز تو نهم
هوش مصنوعی: جانم را همچون شکر در پستهای شور در مقابل تو قرار میدهم.