شمارهٔ ۲۱۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به هنر سخنوری خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در دنیای شعر و ادب، او خود را به کمال رسانده است و تا زمانی که زنده است به فعالیت در این عرصه ادامه خواهد داد.
من ملک جهانرا بسخن می گیرموین بس بود از سخنوری تو فیرم
هوش مصنوعی: من با کلام خود، سلطنت جهان را به دست می‌آورم و همین برای من کافی است تا نشان دهنده توانایی تو در سخنوری باشد.
زین دست که نظم من گرفتست کمالدر کشور شعر تا نمیرم میرم
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دشواری‌های شاعر در روند نگارش و نظم شعر اشاره دارد. شاعر احساس می‌کند که به خاطر این مشکلات، نمی‌تواند به طور کامل در دنیای شعر و ادبیات زندگی کند. او به نوعی از اضطراب و نگرانی درباره آینده شعرش و آرزوهایش سخن می‌گوید، و نشان می‌دهد که حتی اگر از دنیا برود، هنوز هم درگیر این مسائل خواهد بود.