شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از عشق و وصل معشوق خود سخن میگوید و تأکید میکند که همه آرزوهای او در ارتباط با محبوبش خلاصه میشود. او همچنین از نگرانیاش میگوید که مبادا عشقش باعث آتشسوزی در دلش شود و به این ترتیب، غم و اندوهی بر او چیره گردد.
ای از دو جهان وصل تو مقصود دلمبیرون ز غم تو نیست موجود دلم
هوش مصنوعی: ای محبوب من، تو تنها هدف و مقصد قلب من هستی و هیچ چیز دیگری در دل من وجود ندارد که از غم تو فراتر برود.
ترسم که مبادا سحری از سر سوزدر آتش روی تو رسد دود دلم
هوش مصنوعی: نگرانم که نکند در شب سحر، بخاری از آتش دلتنگیام به سوی تو بوزد و تو را آزرده کند.