شمارهٔ ۲۱۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از درد و اندوهی که به خاطر جدایی و فراق معشوقش احساس می‌کند صحبت می‌کند. هر بار که به یاد آن معشوق می‌افتد، دلش برای دنیا و مردم می‌سوزد و از شدت غم، بر سر خود می‌کوبد و خود را سرزنش می‌کند. این احساسات عمیق و دردناک نشان‌دهنده‌ی شدت عشق و دلتنگی اوست.
هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنماز ناله دل خلق جهان ریش کنم
هوش مصنوعی: هر بار که به یاد بدیهای او میافتم، از درد دل، دل مردم را هم میسوزانم.
از بسکه زنم بر سر از اندوه فراقبنشینم و خود سرزنش خویش کنم
هوش مصنوعی: به خاطر غم دوری، به قدری بر سر خود میزنم که مجبور میشوم مدام نشسته و خودم را سرزنش کنم.