شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او حتی بر زینت‌های مادی غلبه دارد. اگرچه زندگی پر از اشک و غم است، اما این غم‌ها نمی‌توانند بر جذابیت و درخشش محبوب اثر بگذارند. به عبارتی دیگر، زیبایی و عشق او فراتر از مشکلات و دردسرهای زندگی است.
ای سرو قد لاله رخ عبهر چشمزر شد رخم و نیست ترا بر زر چشم
هوش مصنوعی: ای سرو بلند و زیبا، بر اثر لبخند تو چهرهام همچون گل سرخ درخشید و اینجاست که دیگر در چشمانت چیزی از طلا نیست.
هر چند جهان ز اشک ما دریا شدشک نیست که دریات نیاید در چشم
هوش مصنوعی: هرچند که اشکهای ما باعث شده دنیای اطرافمان مانند دریا به نظر برسد، اما هیچگاه دریا به چشم نخواهد آمد.