تناجی
خواجوی کرمانی

شمارهٔ ۲۹۵

هر چند که در ملک فصاحت میریچون شمع زبان مکش که در دم می ری
تا چند زنی لاف که میر سخنمبر سبلت خویش تا نمیری میری