شمارهٔ ۲۹۸
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی انتقاد از کسانی است که به خاطر داشتن قدرت یا مقام، خود را بزرگتر از آنچه که هستند می‌دانند و از دانایی و آگاهی خالی‌اند. شاعر از این افراد می‌خواهد که خود را انکار نکنند و به یاد محمود (شخصیتی که احتمالاً به او ارادت دارد) در محافل نیکو آید. به عبارت دیگر، این شعر به اهمیت دانش و خیانت به خود در مقام و فخر اشاره دارد.
ای غرّه بفضل و خالی از دانائیما را بچه انکار کنی کز مائی
هوش مصنوعی: ای کسی که به فضل خود مغروری و از دانش تهی هستی، چگونه میتوانی ما را انکار کنی، در حالی که ما از تو هستیم؟
محمود کنم نام تو یاد محمودزان رو که در اسهال نکو می آئی
هوش مصنوعی: باید نام تو را بزرگ بدارم، زیرا تو در شرایط سخت نیز به خوبی و نیکی میدرخشی.