شمارهٔ ۲۹۹
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ حلقه‌ای است که به‌طور مداوم در حال چرخیدن و ایجاد تنش است. شاعر با توصیف این حلقه، به نوعی ستم یا فشار اجتماعی اشاره می‌کند که به رغم نبودن آن به‌صراحت، تأثیر خود را بر فرد می‌گذارد. حلقه به عنوان نمادی از قدرت و سرافرازی در نظر گرفته می‌شود که به گردن انسان‌ها فشار می‌آورد.
ای حلقه که هم پای سر اندازانیپیوسته می اندار رسن بازانی
هوش مصنوعی: ای حلقه‌ای که همیشه بر گردن سر میچرخانی، پیوسته رها کن این بند را.
هر چند که نیستت سرو پای پدیدگردنکش حلقه ی سرافرازانی
هوش مصنوعی: با وجود اینکه تو همچنان در دسترس نیستی، اما همچنان زیبایی و بزرگی کسانی که به گردن تو حلقه زدهاند، درخشان و قابل توجه است.