شمارهٔ ۳۰۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت چهره معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از خجالت او، رنگ رخسارش تغییر کرده است. او از معشوق می‌پرسد که این ناز و کرشمه‌اش با دیگران تا کی ادامه خواهد داشت. همچنین، به خواب و مستی ناشی از چشمان خوش‌ریخت او و لبان شیرینش که همچون جامی پر از شراب هستند، اشاره می‌کند.
ای کرده خور از خجلت رخسار تو خویاین ناز و کرشمه با حریفان تا کی
هوش مصنوعی: ای خورشید، از شرم چهرهات درخشش تو کم شده است؛ این ناز و اداهایت را با دیگران تا چه زمانی ادامه خواهی داد؟
چشم خوش میگون تو مستی در خوابلعل لب نوشین تو جامی پی می
هوش مصنوعی: چشم زیبا و دلربای تو همچون خوابِ گوارایی است که در آن، لبهای شیرین و سرخ تو به من نوشیدنی میدهد.