شمارهٔ ۳۰۲
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به مویی اشاره می‌کند که در وسط سر قرار دارد و چهره‌اش را از دید مردم پنهان نگه می‌دارد. شاعر از معشوق می‌پرسد چرا زلف‌هایش به هم ریخته است و معشوق پاسخ می‌دهد که نباید سخنهای پراکنده بگوید. این گفتگو به زیبایی و رازهای عشق اشاره دارد.
آن موی میان که تا میان دارد مویاز مردم چشم من نهان دارد روی
هوش مصنوعی: موی میان او تا به کمر میرسد و چهره‌اش از نگاه مردم پنهان است.
گفتم سر زلف تو پراکنده چراستگفتا که سخنهای پراکنده مگوی
هوش مصنوعی: گفتم چرا موهای تو به هم ریخته است، او پاسخ داد که از حرفهای بیمحتوا صحبت نکن.