شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: این شعر نشاندهنده احساسات عمیق و دردهایی است که شاعر در دل دارد. او با تأکید بر آتش اشتیاق و دردهای محبت، از سینه‌ای پر از غم و اشک سخن می‌گوید. شاعر از عشق و فراق و همچنین تشنگی برای زیبایی حرم صحبت می‌کند و به نوعی از سرگشتگی و جستجو برای یافتن حقیقت یاد می‌کند. او همچنین بیان می‌کند که زمان صبر و تحمل برای او نمی‌ماند و نمی‌تواند به سادگی از روی گل‌های زیبا بگذرد. در نهایت، شاعر از دیگران درخواست می‌کند که او را ملامت نکنند، چرا که احساسات او عمیق‌تر از آن است که بتوان به سادگی درک کرد.
شبی که راه دهم آه آتش افشان راز دود سینه کنم تیره چشم کیوان را
هوش مصنوعی: شبی که راهی را برای رنج و اندوه خود پیدا کنم، با شعلهای از درد، غمهای درونم را به نمایش میگذارم و به آسمان و دنیای ستارهها نور و رنگی تیره میبخشم.
ببر طبیب صداع از سرم که این دل ریشز بهر درد فدا کرده است درمان را
هوش مصنوعی: یک پزشک بیاید تا دردی که در سرم حس میکنم را درمان کند، زیرا این دل افسرده به خاطر درد عشق خود را فدای این مشکلات کرده است.
مگر حکایت طوفان چو اشک ما بینیکه ما ز چشم بیفکنده‌ایم طوفان را
هوش مصنوعی: آیا نمیبینی که ما چگونه به شدت و شدت دچار درد و ناراحتی هستیم؟ اشکهای ما مثل طوفانی هستند که از چشمانمان ریخته میشوند.
به قصد جان من آن کس که می‌کشد شمشیرنثار خنجر خونریز او کنم جان را
هوش مصنوعی: کسی که با هدف کشتن من شمشیرش را میکَشد، من نیز با تمام وجودم آمادهام تا جانم را فدای او کنم.
عجب نباشد اگر تشنهٔ جمال حرمز آب دیده لبالب کند بیابان را
هوش مصنوعی: طبیعی است اگر کسی که به زیبایی خانهٔ خدا مشتاق است، با اشکهای خود بیابان را پر کند.
به عزم کعبه چون محمل برون برد مشتاقبسوزد از نفس آتشین مغیلان را
هوش مصنوعی: کسی که با هدف زیارت کعبه میرود، با اشتیاقی عمیق از دل سرشار است و این اشتیاق چنان آتشینی دارد که میتواند آتش را هم به سوزاند.
تو باد پای زمین کوب را به جلوه در آرکه ما به دیده زنیم آب خاک میدان را
هوش مصنوعی: باد، پای زمین را به جلوهای زیبا درآور تا ما بتوانیم زیبایی آب و خاک میدان را با چشمان خود ببینیم.
مگو بگوی که سرگشته از چه می‌گردیاگر چنان که ندانی بپرس چوگان را
هوش مصنوعی: نگو که از چه چیزی سرگردانی، اگر نمیدانی، بهتر است از کسی بپرسی.
مکن ملامت خواجو که از گل صد برگمجال صبر نباشد هزاردستان را
هوش مصنوعی: خواستن ملامت از خواجو در این مورد نادرست است، زیرا از گل صدبرگ نمیتوان انتظار داشت که تحمل کند و دل صبر را به همه هزاردستان بدهد.