شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و عشق اشاره دارد. شاعر از عشق و دلبستگی‌اش به معشوق سخن می‌گوید و احساسات عمیق و ارتباطی را که با او دارد توصیف می‌کند. او به ابرو و پیشانی معشوق اشاره می‌کند که مانند کمان جذاب هستند و به دیگر زیبایی‌های او می‌پردازد. همچنین، شاعر از پرواز روحش به سمت آشیانه معشوق و آرزوهایش برای دریافت عطر و بوی معشوق صحبت می‌کند. در نهایت، او از درد و غم ناشی از دوری معشوق و شوق وصال سخن می‌گوید، بیانگر این که دلش به شدت به عشق معشوق وابسته است.
آن تن ماست یا میان شماوان دل ماست یا دهان شما
هوش مصنوعی: این جمله به این معنی است که وجود جسمی ما در میان شماست و احساسات و عشق واقعیمان در کلام شما تبلور مییابد.
اگر آن ابرو است و پیشانینکشد هیچ‌کس کمان شما
هوش مصنوعی: اگر آن ابروها و پیشانی خود را برای کسی نگیرد، هیچ‌کس نمیتواند کمان شما را کشیده و به هدف بزند.
جز کمر کیست آنک می‌گنجدیک سر موی در میان شما
هوش مصنوعی: تنها کمر است که میتواند یک تار مو را در میان شما جا دهد.
آب رخ پیش ما کسی داردکه بود خاک آستان شما
هوش مصنوعی: اگر کسی در برابر ما آبرو داشته باشد، آن فرد کس دیگری است که خود را خاک درگاه شما میداند.
می‌کند مرغ جان ما پروازدم‌به‌دم سوی آشیان شما
هوش مصنوعی: مرغ وجود ما هر لحظه به سوی آشیانه شما پرواز می‌کند.
چه بود گر به ما رساند بادبوئی از طرف بوستان شما
هوش مصنوعی: چه چیزی است اگر نسیم، بویی از طرف باغ شما به ما برساند؟
خواب خوش را به خواب می بینماز غم چشم ناتوان شما
هوش مصنوعی: از شدت غم و اندوه چشمهای ناتوان تو، خواب خوش را هم در خواب میبینم.
زلف دلبند اگر برافشانندبرفشانیم جان به جان شما
هوش مصنوعی: اگر معشوق موهای خود را رها کند و بر سر ما بریزد، جان خود را نیز فدای شما میکنیم.
دل خواجو نگر که چون زده استچنگ در زلف دلستان شما
هوش مصنوعی: دل خواجو را ببین که چگونه به زلف معشوق خود چنگ زده و دل به آن سپرده است.