شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عاشقانه و درد دل عاشق می‌پردازد. شاعر از شب‌بیداری و گفتگو با محبوبش در مجلس اصحاب سخن می‌گوید. او و محبوبش برای یکدیگر سوخته و غمگین شده‌اند. شاعر از شدت اشک و غم، فضای اطراف را به گلستانی پر از لؤلؤ تشبیه می‌کند. در این شب، یاران به خواب رفته‌اند در حالی که او و محبوبش در تب عشق و دل‌سوخته‌ای غرق هستند. شاعر به جان‌فشانی و عشق عمیقش اشاره می‌کند و به احساسی که از دیدن اشک محبوبش در دلش می‌جوشد، می‌پردازد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که غیر از شمعی که در کنار آنهاست، هیچ کس از حال آنها باخبر نیست.
دیشب خبرت هست که در مجلس اصحابتا روز نخفتیم من و شمع جگر تاب
هوش مصنوعی: دیشب در جمع دوستان تا صبح بیدار ماندیم و شمع هم به خاطر احساسات و گرما، دلش طاقت نیاورد.
از دست دل سوخته و دیده خونباریک لحظه نبودیم جدا ز آتش و از آب
هوش مصنوعی: ما به خاطر دل شکسته و چشمان گریان، هیچ لحظهای از درد و رنج دور نبودهایم و همیشه در میان آتش و آب گرفتار بودهایم.
من در نظرش سوختمی ز آتش سینهو او ساختی از بهر من سوخته جلاب
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و احساساتی که نسبت به او داشتم، کاملاً سوختم و در عین حال او برایم چیزی زیبایی و دلنشین فراهم کرد که نشانهای از توجه و محبتش نسبت به من بود.
از بسکه فشاندیم دُر از چشم گهر ریزشد صحن گلستان صدف لؤلؤی خوشاب
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه از دل و جان زیبایی و احساسات خود را به دیگران هدیه کردیم، فضای گلستان مانند صدفی پر از مرواریدهای درخشان و زیبا شده است.
در پاش فکندم سر شوریده از آنرویکو بود که می سوخت دلش بر من از اصحاب
هوش مصنوعی: من در پای او چیزی را گذاشتم که نشاندهنده شور و شوق من است، زیرا او از طرفی دلش برای من میسوزد و از دیگران جداست.
یاران بخور و خواب بسر برده همه شبوان سوخته فارغ ز خور و چشم من از خواب
هوش مصنوعی: دوستان شب را به خوشگذرانی و خواب میگذرانند، اما من، که دلنگران و سوزانم، نه خواب دارم و نه آرامش، و از خوراک هم غافلام.
او خون جگر خورده و من خون دل ریشاو می بقدح داده و من دل بمی ناب
هوش مصنوعی: او به خاطر درد و رنجی که دارد، زجر کشیده و من در عوض غم و حسرت او را در دل دارم. او دردی را تحمل کرده و من دلم را مانند شراب ناب به یاد او پذیرایی میکنم.
او بر سر من اشک فشان گشته چو بارانو افتاده من دلشده از دیده بغرقاب
هوش مصنوعی: او مانند باران بر سر من اشک میریزد و من در دریای غم و اندوه غرق شدهام.
من با غم دل ساخته و سوخته در تبو او از دم دود من دلسوخته در تاب
هوش مصنوعی: من با درد و غم خود دست و پنجه نرم کرده و در درد و رنج غرق شدهام، در حالی که او از دودی که من تولید میکنم، دلش جریحهدار و دلتنگ است.
چون دید که خون دلم از دیده روان بودمی داد روان شربتم از اشک چو عنّاب
هوش مصنوعی: وقتی که دید خون دلم از چشمانم جاری است، شربت گوارایم را از اشکهایم مانند شیرهی درخت عناب میداد.
جز شمع جگر سوز که شد همدم خواجوکس نیست که او را خبری باشد از این باب
هوش مصنوعی: جز شمعی که با سوختن خود دیگران را روشن می‌کند، هیچکس نیست که از حال دلخواجوی ما آگاه باشد.