شمارهٔ ۱۸۶ - خواجوی کرمانی

شب رحیل ز افغان خستگان مراحلمجال خواب نیابند ساکنان محامل

مکش ز مام شتر ساربان که دلشدگان راکشیده است سر زلف دلبران بسلاسل

سرشک دیده که میرانم از پی تو مرانشچرا که شرط کریمان بود اجابت سائل

تنم مقیم مقامست و جان بمرحله عازمسرم ملازم بالین و دل بقافله مائل

بخامه هر که نویسد فراق نامه ی ما راعجب که آتش نی درنیفتدش با نامل

نسیم روضه خلدست یا شمیم احباشعاع نور جبینست یا فروغ مشاعل

بسا که در غم عشق تو ابن مقله ی چشممنوشت بر ورق زر بسیم ناب رسائل

سرم بنعل سمندت مُتوّ جست و تو فارغدلم ببند کمندت مقیدست و تو غافل

اگرنه با تو نشینم مرا ز عشق چه باقیوگرنه روی تو بینم مرا ز دیده چه حاصل

زبان خامه قلم گشت در بیان جدائینرفت قصه بپایان و رفت عمر بباطل

سزد که دست بشویند از آب چشم تو خواجوکه هست آتش دل غالب و سرشک تو نازل