شمارهٔ ۱۹۷ - خواجوی کرمانی

تا چند بشادی می غمهای تو نوشماز خلق جهان کسوت سودای تو پوشم

هر چند که زلفت دل من گوش نداردمن سلسله ی زلف ترا حلقه بگوشم

عیبم مکن از دود دلم در جگر افتادبا این همه آتش نتوانم که نجوشم

چون چنگ زه جان کشدم چو نخراشمچون عود ره دل زندم چون نخروشم

خلقی ز فغانم بفغانند ولیکناین طرفه که می نالم و پیوسته خموشم

دیشب خبرم نیست که شاگرد خراباتچون از در میخانه بدر برد بدوشم

پر کن قدحی ز هر هلاهل که بیکدمبر یاد لب لعل تو چون شهد بنوشم

تا جان بودم زان می چون خون سیاوشجامی بهمه مملکت جم نفروشم

در میکده گر زهد فروشم چو تو خواجودانم که بیک جو نخرد باده فروشم